Daily Archives: June 18, 2013

Μαύρη οθόνη

black_screen_ubuntu_troubles 

[…] σχεδόν κανείς δεν αναφέρεται στον ακατάπαυστο λόγο της κρατικής τηλεόρασης σχετικά με την απειλή που συνιστούν οι «λαθρομετανάστες», οι τοξικοεξαρτημένοι, οι κουκουλοφόροι, οι απεργίες, οι διαδηλώσεις, για την Ελλάδα, την ελληνική οικογένεια, τη δημόσια υγεία, την εθνική οικονομία. Η ασταμάτητη προβολή και υποστήριξη της στρατιωτικής διαχείρισης του πολυεθνικού προλεταριάτου, των επιχειρήσεων «σκούπα» και των στρατοπέδων συγκέντρωσης, δεν υπάγεται στην κατηγορία του «πολιτισμού». Αυτό είναι απλή, καθημερινή ενημέρωση. «Πολιτισμός» είναι ο Κότσιρας και ο Ράμφος. Αλλά αν υπάρχει κάτι που αξίζει, πράγματι, το όνομα «πολιτισμός των κρατικών μέσων ενημέρωσης», αυτό είναι η ανέφελη, απλή και καθημερινή, συνύπαρξη στρατοπέδων συγκέντρωσης και καλλιεργημένων ανθρώπων[…]

Ολόκληρο το κείμενο που μας έστειλε ο σύντροφος Taco:

Το καλοκαίρι του 1952 ο Guy Debord παρουσίασε μια ταινία που συνδύαζε τη φωνή με τη σιωπή πάνω σε μια οθόνη άλλοτε λευκή και άλλοτε μαύρη. Η πρώτη προβολή του φιλμ υπήρξε, όπως μπορεί εύκολα να γίνει κατανοητό σήμερα, ταραχώδης. Ένας κινηματογράφος χωρίς εικόνες, και μάλιστα χωρίς ήχο, είναι προφανώς ένα οριακό εγχείρημα, κάτι που δεν είναι καν βέβαιο ότι μπορεί να ονομάζεται κινηματογράφος. Διαμέσου της προβολής της στη σκοτεινή αίθουσα, η ταινία (;) ανακοινώνει με κινηματογραφική μορφή το τέλος του κινηματογράφου. Επρόκειτο για μια αρκετά αισιόδοξη, αν κριθεί από την προοπτική θέση του σήμερα, χειρονομία εξόδου από την κατάσταση της ενατένισης, η οποία συνιστά το παραληρηματικό, αν και παθητικό, κέντρο του θεαματικού κόσμου[1]. Εδώ δεν τίθεται το πρόβλημα της «ποιότητας» του κινηματογραφικού έργου -τι σημαίνει καλή ή κακή ταινία- αλλά ο ίδιος ο κινηματογράφος ως πρόβλημα. Η εξέγερση του κοινού μπροστά στη μαύρη σιωπηλή οθόνη αυτής της μη-ταινίας συνιστούσε κατά κάποιον τρόπο, την προσωρινή αυτοακύρωσή του ως κοινού.

Όλα αυτά είναι βέβαια ήδη πάρα πολύ παλιά, η «κοινωνία του θεάματος» είναι εδώ και δεκαετίες μια αφόρητη κοινοτοπία και τα Ουρλιαχτά για χάρη του Sade καταχωρήθηκαν εν τέλει ως μια ταινία του Debord[2]. Ο χρόνος που πέρασε από τότε ήταν αυτός της διαρκούς ενίσχυσης του βασιλείου της οθόνης, η οποία έχει προ πολλού εξέλθει από την κάπως αρχαϊκή πια σκοτεινή αίθουσα για να υπαγάγει στο καθεστώς της μια τεράστια περιοχή κοινωνικών σχέσεων. Δεν είναι χωρίς σημασία το γεγονός ότι περίπου ο καθένας σήμερα φέρει διαρκώς πάνω του μια οθόνη που χωράει στην τσέπη. Και επειδή ο φετιχισμός όταν δεν είναι αυτονόητος -και άρα ασύλληπτος ως τέτοιος- καραδοκεί, είναι ανάγκη να διευκρινιστεί πως το κρίσιμο δεν είναι αυτή η ίδια η συσκευή, αλλά όλος εκείνος ο κόσμος για τον οποίο αυτή η συσκευή είναι απολύτως απαραίτητη. Ο κόσμος μας.

Είναι σ’ αυτόν τον κόσμο, λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 11ης Ιουνίου 2013, που επέστρεψε η μαύρη οθόνη. Το κλείσιμο της κρατικής τηλεόρασης από το κράτος προκάλεσε έντονη ταραχή και μια διάχυτη αγανάκτηση αισθητή σε ολόκληρη την επικράτεια αλλά και στο επίπεδο της κυβέρνησης, ως απειλή για τη συνοχή της. Αν όμως ο εξτρεμισμός των αρχών της δεκαετίας του 1950 παρήγαγε τη σκοτεινή οθόνη ως ένα, ας μου επιτραπεί ο όρος, θετικό κατώφλι εξόδου από τη συνθήκη τη ενατένισης, οι θεατές του 2013 -πιθανότατα και εκείνοι του 1952- την αντιμετώπισαν ως μια πραγματικότητα καθαρά αρνητική, δηλαδή ως διακοπή εκείνου που δεν πρέπει ποτέ να διακόπτεται. Με την υποχώρηση του ορίζοντα ξεπεράσματος του υπάρχοντος κόσμου, η κριτική αιχμή του παρελθόντος επανέρχεται μορφικά ως προϊόν της δράσης μπάτσων και τεχνικών του κράτους.

Πώς πρέπει όμως να αποτιμηθεί το γεγονός ότι είναι οι μπάτσοι αυτοί που κόβουν το σήμα εκπομπής της κρατικής τηλεόρασης; Οπωσδήποτε, δεν πρόκειται για κάποια διαλεκτική πανουργία που τοποθετεί κάπως αργοπορημένα την αστυνομία στη θέση της πολιτισμικής πρωτοπορίας. Αν το κράτος επαναλαμβάνει την πρακτική του Debord είναι γιατί το εγχείρημα εντός του οποίου αυτή έβρισκε την κόψη της εξαντλήθηκε. Οι θεατές σήμερα διεκδικούν το δικαίωμά τους να καταναλώνουν τον λόγο του κράτους και ένας απ’ τους σοβαρότερους αντιπάλους της κυβέρνησης υποστήριξε, αναφερόμενος στη μαύρη οθόνη, ότι «…στα σύγχρονα κράτη το δικαίωμα στην πληροφόρηση των πολιτών προϋποθέτει την παρουσία του κράτους στον χώρο της ενημέρωσης»[3]. Ένας κατ’ εξοχήν αρμόδιος, ο πρόεδρος της ευρωπαϊκής ένωσης δημοσίων μέσων ενημέρωσης, δήλωσε για το ίδιο ζήτημα πως η μαύρη οθόνη είναι η χειρότερη μορφή λογοκρισίας[4]. «Λογοκρίνοντας» λοιπόν τον εαυτό του, το κράτος αποδεικνύει ότι έχει εγγράψει στο πεδίο του λόγου του κάθε σημαντική αντιπαράθεση για το τι σημαίνει λόγος και ελευθερία. Απ’ αυτή την άποψη, η σύγκρουση για την Ελληνική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση, για το χαρακτήρα της πανθομολογούμενης ανάγκης «εξυγίανσής» της, είναι σύγκρουση διαφορετικών εκδοχών κρατικής πληροφόρησης. Σ’ αυτή τη μαύρη οθόνη δεν διακυβεύεται το τέλος καμιάς ενατένισης.

Continue reading

Τουρκία: Standing (wo)men στην Ιστανμπούλ, καταστολή στην Άγκυρα

BM_129lCAAAhATp.png-large

Απειλεί με το στρατό ο Ερντογάν (άγνωστο κατά πόσο έχει βάση κάτι τέτοιο) και κηρύσσει παράνομη την απεργία των συνδικάτων. Οι απεργίες δεν γενικεύονται και δεν γίνονται διαρκείας. Το κίνημα που πλέον φτάνει στην εικοστή του μέρα, είναι έκφραση της κρίσης της καπιταλιστικής κοινωνίας στο επίπεδο της αναπαραγωγής της.

Οι νεκροί έχουν φτάσει στους 5, ο Ερντογάν λέει ότι η αστυνομία λειτούργησε πιο δημοκρατικά από ποτέ και υπενθύμισε ότι στην Ευρώπη χρησιμοποιούνται κατά κόρον δακρυγόνα. Σε μια υστερική κίνηση του κράτους ο υπουργός ευρωπαικών υποθέσεων επιτέθηκε με ανακοίνωση του στην ΕΕ και στα ευρωπαικά μέσα ενημέρωσης. Επανέλαβε τα περί διεθνούς σχεδίου αποσταθεροποίησης.

Ο κόσμος που έχασε το έδαφος της Taksim στην Ιστανμπούλ, επιδίδεται σε “παθητική διαμαρτυρία” σε μια προσπάθεια να εξωθήσει το κράτος να εκτεθεί στη διεθνή κοινότητα ως καθαρή δικτατορία (μια πρακτική που μεταδίδεται πολύ γρήγορα). Το κίνημα παραμένει αναγκαστικά μέσα στο δημοκρατικό φετιχισμό που συγκροτείται από την καταστολή ως κοινωνική αναπαραγωγή, αλλά και στην αδυναμία σε τελική ανάλυση του κινήματος να αντιμετωπίσει με στρατιωτικούς όρους αυτήν την καταστολή, τουλάχιστον όπως είναι τα πράγματα μέχρι σήμερα. Ήδη ξεκίνησαν οι συλλήψεις των “σιωπηλών διαδηλωτών”. Είναι άγνωστο πώς μπορεί να εξελιχθεί μια κατάσταση που δεν φαίνεται να έχει διέξοδο και στην οποία προστίθεται αργά αλλά σταθερά το στοιχείο της επίθεσης παρακρατικών στον κόσμο που διαδηλώνει .

Στην Άγκυρα εχθές το βράδυ η αστυνομία απωθούσε συνεχώς τους διαδηλωτές στην  Kennedy με αποτέλεσμα να γίνονται συγκρούσεις για πολλές ώρες. Η αστυνομία επιτέθηκε αργά τη νύχτα στο Kugulu Park…

 

 

Μπαγκλαντές: Μόνιμα σε σύγκρουση με το κράτος οι εργάτ(ρι)ες υφαντουργίας

bc77907c-8ab5-4cbe-b737-349f9ff16e4b

Συγκρούσεις στο  Μπαγκλαντές και νέος “αντιτρομοκρατικός” από το κράτος (από τον αστικό τύπο):

Bangladesh police yesterday fired rubber bullets and tear gas at thousands of garment workers protesting for better benefits in the capital Dhaka.

The clashes occurred in Dhaka’s Tejgaon industrial area after about 5,000 workers from Utah Fashions went on the rampage when they found the owners had closed the factory rejecting their demand for a hike in lunch and attendance bills.

“They staged a sit-in blocking a road. The factory management and police have asked the workers to clear the road. But they became unruly and smashed vehicles and factory windows,” local police chief Monir Uz Zaman said.

The protesters were dispersed after “police fired rubber bullets and tear gas at them,” Zaman said, adding several people were injured.

Police in Dhaka Medical College Hospital said at least one worker was brought into the hospital with injuries from a rubber bullet.

In a separate but similar incident in Gazipur district north of Dhaka, up to 2,000 workers from the Uni Gears factory clashed with police after the authorities shut the plant indefinitely.

“The workers blocked a key highway and threw stones at police. We fired tear gas to disperse them,” Gazipur police spokesman Mosharraf Hossain said.

Hossain said the owners closed the plant following days of protests by the workers demanding increases in perks and bonuses.

Bangladesh’s $20bn garment industry, the world’s second largest after China, has witnessed weeks of labour protests over pay hikes and better safety since a massive building collapse killed 1,129 factory workers outside Dhaka in April.

Continue reading

Βραζιλία: Δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους σε όλη τη χώρα

Από τον αστικό τύπο:

Επεισόδια σημειώθηκαν τη νύχτα στο Ρίο, όπου πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη από μια σειρά διαδηλώσεων κοινωνικής δυσαρέσκειας που έγιναν στις μεγάλες πόλεις της Βραζιλίας.
Στη διαδήλωση του Ρίο συμμετείχαν 100.000 άνθρωποι, οι οποίοι αρχικά διαμαρτύρονταν για την αύξηση των εισιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς και τις υπέρογκες δημόσιες δαπάνες για την οργάνωση του Μουντιάλ 2014.

tumblr_mokaojXYco1svleyso1_500
Οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας πήραν βίαιη τροπή κατά τη διάρκεια της νύχτας, όταν δεκάδες διαδηλωτές επιτέθηκαν κατά του κοινοβουλίου της πολιτείας του Ρίο. Ειδικές δυνάμεις της στρατιωτικής αστυνομίας διέλυσαν το πλήθος κάνοντας χρήση δακρυγόνων και σφαιρών από καουτσούκ και προχώρησαν σε μεγάλο αριθμό συλλήψεων.
Οι διαδηλωτές πέταξαν βόμβες μολότοφ και πέτρες στο κτήριο του τοπικού κοινοβουλίου και προσπάθησαν να εισβάλουν σε αυτό από τα παράθυρα. Νωρίτερα είχαν πυρπολήσει αυτοκίνητο, κάδους απορριμμάτων και είχαν σπάσει γυάλινες προθήκες τραπεζών.
Οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις των τελευταίων 20 ετών
Οι χθεσινές διαδηλώσεις στη Βραζιλία ήταν οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έχει γνωρίσει η χώρα μετά το 1992, όταν ξέσπασε κύμα λαϊκής οργής κατά της διαφθοράς της κυβέρνησης του τότε προέδρου Φερνάντο Κολόρ ντε Μέλο, ο οποίος παραιτήθηκε κατά τη διάρκεια της πολιτικής του δίκης στη Γερουσία.

Οι διαδηλωτές οργανώθηκαν μέσω των ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, στην πλειονότητα νέοι, κατέβηκαν στους δρόμους. «Πρόκειται για νέους κυρίως που έχουν χάσει την εμπιστοσύνη του στα πολιτικά κόμματα», δήλωναν οι πολιτικοί αναλυτές στο ενημερωτικό τηλεοπτικό δίκτυο Globo.
Στην Μπραζίλια, περίπου πέντε χιλιάδες διαδηλωτές οργάνωσαν εκδήλωση διαμαρτυρίας στην περιοχή των υπουργείων. Διακόσιοι από αυτούς κατόρθωσαν να σκαρφαλώσουν στη στέγη του κοινοβουλίου όπου τραγούδησαν τον εθνικό ύμνο. «Ηρθαμε στο σπίτι του λαού. Είναι το πρώτο βήμα για να δείξουμε ότι δεν είμαστε νεκροί. Νόμιζαν ότι θα σταματούσαμε για να δούμε ποδόσφαιρο, αλλά η Βραζιλία δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο», δήλωσε ένας 24χρονος φοιτητής καθισμένος πάνω στη στέγη του κοινοβουλίου, αναφερόμενος στους αγώνες του Κυπέλλου των Συνομοσπονδιών που άρχισε το Σάββατο και θεωρείται «πρόβα τζενεράλε» του Μουντιάλ 2014.
Στο Σάο Παολο 65.000 διαδηλωτές πραγματοποίησαν πορεία στο κέντρο της πόλης, ενώ ορισμένοι προσπάθησαν να εισβάλουν στο τοπικό κοινοβούλιο, πριν από την επέμβαση των δυνάμεων ασφαλείας.

Η καταστολή του κράτους και εδώ ήταν καθοριστική για τη μαζικοποίηση του κινήματος:

Continue reading