Tag Archives: ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Συγκρούσεις με την αστυνομία και λεηλασίες στις φαβέλες του Ρίο

12BRAZIL-master675

Η κρίση αναπαραγωγής της εργατικής τάξης ως “κρίση στέγασης” αυτή τη φορά, με διαφορετική μορφή από την “κρίση μετακίνησης” που αφορούσε σε μεγαλύτερο βαθμό φοιτητικά ή/και μεσαία στρώματα της τάξης στη Βραζιλία, σε συνδυασμό με την συγκυρία του παγκόσμιου κυπέλλου παράγει νέες συγκρούσεις στο δημόσιο χώρο. Οι φαβέλες, οι “πόλεις των φτωχών μέσα στις πόλεις”, η έκφραση της ζωνοποίησης της συσσώρευσης μέσα στο μητροπολιτικό περιβάλλον είναι οι εστίες συγκρούσεων που συμβαίνουν στα σύνορα τους. Η χρηματοπιστωτική μορφή του σύγχρονου καπιταλισμού απαιτεί τη μετατροπή της γης σε ιδιωτικό κεφάλαιο, καθώς η αξία της γης καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις προσδοκίες συσσώρευσης στην περιοχή που αξιολογείται. Ταυτόχρονα με την κίνηση του προλεταριάτου να καταλαμβάνει γη για να ζήσει σε εξαθλιωμένες συνθήκες, καθώς αδυνατεί να πληρώσει τα ενοίκια που απαιτεί ακριβώς αυτή η διαδικασία παραγωγής αξίας από τον κατασκευαστικό κλάδο.

Από τον τύπο τους:

RIO DE JANEIRO — Violent clashes broke out on Friday between police officers and squatters here when the authorities dislodged thousands of families from a newly formed favela, or slum, in a complex of abandoned commercial buildings, focusing attention on the rising tension over surging rents and housing shortages.

Just two months before Brazil is to host the World Cup soccer tournament in Rio de Janeiro and other cities, police officers used tear gas and rubber bullets to disperse the squatters at a decaying property in the city’s gritty northern zone owned by Oi, one of the largest telecommunications companies in Brazil.

The squatters fought back by pelting the police with rocks, tossing firebombs and setting buses and police vehicles on fire. Even when officers managed to assert control over the settlement after hours of clashes, the protesters turned to looting nearby banks and a supermarket.

Continue reading

Τ. Θεοφίλου: Για τη δημιουργία του ελληνικού Guantanamo

“Το νομοσχέδιο στοχεύει στην εμπέδωση της απόλυτης κτηνώδους καταστολής που αποτελεί το σύγχρονο μοντέλο πολιτικής διαχείρισης”

Διαβάστε επίσης:  “Μια φυλακή μέσα στη φυλακή” & “Σχετικά με την επικείμενη αναδιάρθρωση- ιδιωτικοποίηση των ελληνικών φυλάκων

Ο «χρυσαβγιτισμός» του δημοκρατικού κράτους μέσα στη δυναμική της αναδιάρθρωσης

Ernst-Europe-after-the-rain1

Αδειάσανε τα σύννεφα αυτές τις μέρες καθώς αποκαλύφηκαν ταυτόχρονα διάφορα πράγματα: Ο Σαμαράς είναι φιλοχρυσαβγίτης, ο Μπαλτάκος είναι κανονικός χρυσαβγίτης και «το κράτος μας» είχε έτοιμες μονάδες στρατού να επέμβουν στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου του 2012 μη τυχόν και ξαναπάθει τα ίδια με την παρέλαση της εθνικής ημών εορτής του 2011. Όλα αυτά παρουσιάζονται ως «εκτροπή», αρκετοί επιβεβαιώνουν ο ένας στον άλλον ότι πλέον έχουμε «κράτος έκτακτης ανάγκης» και μεταξύ άλλων όλοι δυσκολεύονται πια να λένε ότι οι Ουκρανοί μνημονιακοί είναι ναζί και ο Πούτιν δημοκράτης, γιατί δεν μπορούν να απαντήσουν στην ερώτηση γιατί δεν έλεγαν από την αρχή ότι ο Σαμαράς είναι ναζί (και ότι ο Πούτιν είναι ο μόνος δημοκράτης στον πλανήτη). Βέβαια, κάτι εθνίκια που παριστάνουν τους συντρόφους θα πουν «εμείς το λέγαμε».

Το ζήτημα είναι να αναρωτηθούμε «εκτροπή από τι;». Ή «αφού έχουμε κράτος έκτακτης ανάγκης ποιο ήταν το ‘κράτος δικαίου’; Εκείνο που σκότωνε τον Καλτεζά και τον Τεμπονέρα, εκείνο που έμπαινε στην κατάληψη του Πολυτεχνείου το ’95, εκείνο που δολοφονούσε κόσμο που δεν σταματούσε στα μπλόκα, εκείνο που έχει δολοφονήσει χιλιάδες προλετάριους που προσπαθούσαν να μπουν στη χώρα ή όταν μπήκαν γιατί δεν του άρεσε το χρώμα ή η γλώσσα που μιλούσαν, που έχει βγάλει μίζες από το trafficking χιλιάδων γυναικών;

Οι ερωτήσεις αυτές για όλους τους συντρόφους και συντρόφισσες που είναι ακόμη μέσα στο δίπολο «φασισμός-αντιφασισμός» είναι δύσκολο να απαντηθούν. Τώρα γίνεται ακόμη πιο δύσκολο καθώς όπως ο αντιφασισμός ήταν η δύναμη αλλά και το όριο του κινήματος μέχρι τη διάλυση της Χρυσής Αβγής, έτσι και ο «χρυσαβγιτισμός» του δημοκρατικού κράτους υπόκειται στη δυναμική της ταξικής πάλης, δηλαδή, της αναδιάρθρωσης και των ταξικών αγώνων που την αντιμάχονται.  Επιπλέον ο «χρυσαβγιτισμός» δεν είναι φαινόμενο του 2012 αλλά ξεκινάει αρκετά νωρίτερα όπως έχει δείξει και το κείμενο Μορφή και περιεχόμενο της κρατικής καταστολής στις καταλήψεις.

Η δυσκολία στην ερώτηση «γιατί δε λέγατε από την αρχή ότι ο Σαμαράς είναι ναζί” (κάτι που τόσο εύκολα ειπώθηκε για τον Ουκρανο πρωθυπουργό, ευκολότερα με τη βοήθεια της παραποίησης μιας φωτογραφίας στην οποία  δήθεν χαιρετάει ναζιστικά) βρίσκεται στο ότι η ειλικρινής απάντηση είναι ότι ο Σαμαράς (ως πολιτική πρακτική και όχι ως πρόσωπο) ΔΕΝ είναι ναζί. Ακόμη πιο δύσκολα γίνονται τα πράγματα όταν παραδεχτούμε ότι δεν υπάρχει ναζισμός σήμερα, ο φασισμός και ο ναζισμός ήταν ένα ιστορικό κίνημα καταστολής των ταξικών αγώνων των δεκαετιών του ’20 και του ’30. Αυτό που γίνεται όταν ο λόγος του κινήματος σήμερα μιλάει για φασισμό και ναζισμό είναι μια μετωνυμία. Ονομάζει ναζισμό ή ακόμη συχνότερα φασισμό τη σύγχρονη μορφή καταστολής των ταξικών αγώνων, αλλά και γενικότερα τη μορφή του σύγχρονου καπιταλισμού που βρίσκεται σε φάση ταχύτατης αναδιάρθρωσης, μορφή για την οποία δεν έχει βρει ακόμη όνομα της εποχής μας και χρησιμοποιεί ένα παλιό.

Το να μιλάμε για μετωνυμία και να επιμένουμε ότι δεν υπάρχει σήμερα φασισμός, ή καλύτερα ότι αυτό που υπάρχει ως πολιτική μορφή πρέπει να το διακρίνουμε από το φασισμό για να μπορέσουμε να του ασκήσουμε ριζική κριτική, δεν είναι σχολαστικισμός. Το πρόβλημα δε βρίσκεται στην ακρίβεια ή μη των όρων που χρησιμοποιούνται στα συνθήματα και στις αφίσες αλλά στο περιεχόμενο που παίρνει η κριτική της πραγματικότητας της ταξικής πάλης με τη χρήση των όρων αυτών. Αν η σημερινή κατάσταση ορίζεται ως φασισμός (πιο εύκολα στην Ουκρανία, πιο δύσκολα εδώ) τότε απευθείας η άρνηση της είναι ο αντιφασισμός, δηλαδή, για να μην κοροιδευόμαστε μεταξύ μας, η δημοκρατία, ένας καπιταλισμός χωρίς απαγόρευση κυκλοφορίας, στρατοκρατία, εξορίες, πολιτικές καταδίκες κτλ. Oπως αναφέρεται και στο κείμενο Φασισμός και Εκπαίδευση όμως, «ένα φασιστικό καθεστώς σήμερα δεν μπορεί να είναι ίδιο με αυτά του μεσοπολέμου, τα οποία μοιράζονταν με τις δημοκρατίες της εποχής τον ορίζοντα του προνοιακού κράτους και της αναγνώρισης της εργατικής τάξης ως συλλογικό υποκείμενο, φαινόμενα που ο «νεοφιλελευθερισμός» αρνείται. Σήμερα παράγεται μια μορφή ολοκληρωτισμού που για την ώρα δεν χρειάζεται να οδηγήσει σε μια αναίρεση της δημοκρατίας, όσο και να ξευτελίζεται κατά την πορεία αυτός ο όρος».

Η σημερινή πολιτική μορφή της καταστολής της ταξικής πάλης λοιπόν αλλά και η μορφή που παίρνει η διαδικασία αύξησης του βαθμού εκμετάλλευσης της εργασιακής δύναμης είναι δημοκρατική. Η έξωση των θεσμών της εργατικής τάξης από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων αλλά και από το κράτος γενικά, το καθεστώς μηδενικής ανοχής διεκδικήσεων, η στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας, η αύξηση των κάθε είδους μπάτσων κατά 25-30% από το 2009 μέχρι το 2013, η αναγωγή του μάχιμου ακτιβισμού σε επίσημο εσωτερικό εχθρό, οι μαζικές φυλακίσεις και δολοφονίες πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού, οι εισβολές στα σπίτια αναρχικών, όλα αυτά προέκυψαν μέσα από τη δημοκρατία (όπως άλλωστε είχε προκύψει και ο ναζισμός το ’30) αλλά το κυριότερο είναι ότι παρέμειναν μέσα στη δημοκρατία. Ο «ελληνικός λαός», αυτή η διαταξική εθνική κοινότητα που ψηφίζει αποφάσισε το 2012 μέσα στα όρια του παιχνιδιού της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας η κατασταλτική μορφή του κράτους να είναι αυτή που είναι σήμερα, της Χρυσής Αβγής συμπεριλαμβανομένης. Δημοκρατία είναι αυτό που ζούμε σήμερα. Αν είχαμε δικτατορία θα το ξέραμε πολύ καλά και αυτό το κείμενο δε θα μπορούσε να γραφτεί εδώ.

Αυτή η «χρυσαβγίτικη» μορφή της δημοκρατίας ήταν απολύτως απαραίτητη για να προωθηθεί η τρέχουσα φάση της αναδιάρθρωσης. Οι χρυσαβγίτες με στολή ή χωρίς έπρεπε να ξαμολυθούν, σα μαντρόσκυλα των αφεντικών που είναι, και να τσακίσουν μετανάστες, να χτυπήσουν ακτιβιστές, να τραμπουκίσουν συνδικαλιστές, να προσπαθήσουν να παίξουν έναν ειδικό κατασταλτικό ρόλο στη ζώνη που δραστηριοποιείται το εφοπλιστικό κεφάλαιο το οποίο επένδυσε απευθείας επάνω τους. Κρίθηκε από τους μηχανισμούς του κράτους σκόπιμο να βγει η συμμορία στο φως και πήρε το κράτος το ρίσκο να δημιουργηθεί χρυσαβγίτικο προλεταριακό κίνημα, κάτι που βέβαια δεν έγινε ποτέ.

Continue reading

Σε ιδιωτικές εταιρείες φύλαξης περνούν τα κέντρα κράτησης μεταναστών

kentro_metanaston_532_355

Να λοιπόν πώς η κρίση του αναδιαρθρωμένου καπιταλισμού οδηγεί το κεφάλαιο σε νέα πεδία παραγωγής υπεραξίας. Στο θαυμαστό κόσμο της κοινωνίας του κεφαλαίου μπορεί να συμβεί οτιδήποτε μετατρέπει το Χ σε Χ’ αρκεί το Χ’ να είναι τόσο μεγαλύτερο του Χ ώστε να “αξίζει τον κόπο” η επένδυση. Ο κλάδος των ανθρωποφυλάκων είναι ένας αναπτυσσόμενος κλάδος που αν τον εκμεταλλευτεί “η πατρίδα μας θα γίνει ιδιαίτερα ανταγωνιστική και θα έλθει επιτέλους η πολυπόθητη ανάπτυξις”! Αν μάλιστα αυτός ο κλάδος καθοδηγήσει την ανάπτυξη μπορεί να οδηγήσει στη νέα σύνθεση της εργατικής τάξης στην “πατρίδα μας”: Οι μισοί μπάτσοι ή/και ανθρωποφύλακες και οι μισοί στη φυλακή. Αυτά είναι!

Εδώ πώς παρουσιάζει την είδηση ο τύπος τους (σχεδόν μας λένε ότι κάνουν χάρη στους φυλακισμένους προλετάριους):

Σε ιδιωτικές επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών ασφαλείας θα ανατεθεί η φύλαξη των Κέντρων Κράτησης Αλλοδαπών, σε Παρανέστι Δράμας, Κορίνθου και Ορεστιάδας.

Σύμφωνα με έκθεση των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, στα κέντρα αυτά αναδεικνύονται τα προβλήματα που προκύπτουν από την ανεπαρκή παροχή ιατρικών υπηρεσιών–συμπεριλαμβανομένης της αρχικής ιατρικής εκτίμησης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, άνθρωποι που πάσχουν από σοβαρά ιατρικά προβλήματα να παραμένουν σε κράτηση ή ακόμα και να διακόπτουν τη θεραπεία τους λόγω της κράτησης.

Continue reading

Το ισπανικό κράτος κάνει τη δουλειά του

Με το γνωστό από τους “δικούς μας” εδώ συμμορίτικο στυλ:

After a demonstration in Madrid on Saturday night, seven photographers were assaulted, beaten and injured by police as they tried to cover an arrest.

Just yesterday I wrote a piece arguing that Spain, alongside a number of other countries that have experienced mass street protests in the past three years, is rapidly sliding into a new form of authoritarianism — an ostensibly “democratic” authoritarianism that hides behind a facade of free markets, fair elections and respect for the rule of law to secure the increasing concentration of wealth and power by shrinking the public space for democratic participation and popular dissent. In this brave neoliberal world, politics is giving way to policing.

Just in case this argument required any further evidence, consider these images that emerged from Spain last night. It shows seven colleagues — all independent or professional photo- and video-journalists — being assaulted, beaten and injured by riot police for trying to cover a violent arrest at the end of yet another day of protests.

περισσότερα videos εδώ: http://roarmag.org/2014/03/seven-journalists-beaten-police-spain/

Βραζιλία: “κατοχή” στις φαβέλες με σκοπό την “ειρήνευση”

mpatsoi-favela

Στο απέραντο συγκρότημα από φαβέλες του Μαρέ εισέβαλε τα ξημερώματα η αστυνομία του Ρίο ντε Ζανέιρο και ο στρατός της Βραζιλίας, για να προχωρήσουν στον έλεγχο και την «ειρήνευσή» του, 74 ημέρες πριν από την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου.

Εστία του λαθρεμπορίου ναρκωτικών και μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του Ρίο, το Συγκρότημα του Μαρέ βρίσκεται σ’ ένα στρατηγικό σημείο της πόλης απ’ όπου θα περνούν τα πλήθη των οπαδών στη διάρκεια του Μουντιάλ.

Μια μονάδα του Τάγματος Ειδικών Αστυνομικών Επιχειρήσεων (BOPE) και 15 τεθωρακισμένα οχήματα του στρατού εισήλθαν από τη λεωφόρο Μπραζίλ σ’ αυτό το συγκρότημα από 16 φαβέλες όπου ζουν 130.000 άνθρωποι και το οποίο βρίσκεται σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων από το διεθνές αεροδρόμιο του Ρίο.

Οι αστυνομικοί έστρεφαν κατά διαστήματα τα όπλα προς τις σκεπές ή τα άδεια δρομάκια. Στην είσοδο του Μαρέ υπήρχαν μερικά ανοικτά μπαρ και κάτοικοι που έδειχναν μάλλον αδιάφοροι για την επιχείρηση των αστυνομικών.

Οι δυνάμεις ασφαλείας ελέγχουν από σήμερα το πρωί «15 φαβέλες» μέσα στο Συγκρότημα του Μαρέ, διευκρίνισε η διεύθυνση ασφαλείας της Πολιτείας του Ρίο σε ανακοίνωση που εξέδωσε. Το συγκρότημα ελέγχεται συνολικά από 1.180 άνδρες της στρατιωτικής αστυνομίας διαφόρων μονάδων. Τους συνοδεύουν 132 αστυνομικοί και υποστηρίζονται από τέσσερα αεροσκάφη.

Η κατοχή αυτή εντάσσεται στη διαδικασία «ειρήνευσης» που άρχισε το 2008, με την εγκατάσταση 38 μονάδων της αστυνομίας (UPP) σε 174 φαβέλες για να διώξουν από εκεί τους λαθρεμπόρους ναρκωτικών.

Η ανάπτυξη αυτή λαμβάνει επίσης χώρα σε μια περίοδο αναζωπύρωσης της βίας. Μια σειρά επιθέσεων εναντίον της UPP που αποδίδονται στο οργανωμένο έγκλημα σημειώθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες. Από τον Ιανουάριο έχουν σκοτωθεί οκτώ αστυνομικοί, από τους οποίους τέσσερις ήταν μέλη των UPP.

Πηγή: ΑΜΠΕ

Διαβάστε πώς οι δυνάμεις καταστολής έχουν μετατρέψει τις φαβέλες σε πεδίο μάχης:

http://globalvoicesonline.org/2014/03/28/how-police-have-turned-rio-de-janeiros-mare-favela-into-a-battlefield/

«Μια φυλακή μέσα στη φυλακή»

____________________1_

Του Τ. Θεοφίλου

Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον Τύπο, ο υπουργός Δικαιοσύνης προτίθεται να καταθέσει νομοσχέδιο στη Βουλή που θα αφορά την αυστηροποίηση της λειτουργίας των φυλακών και συγκεκριμένα την εσωτερική τους διαβάθμιση σε κλιμακούμενα επίπεδα πειθαρχικού ελέγχου και τιμωρίας, σε μια λογική υπερκατασταλτικής διαχείρισης του έγκλειστου πληθυσμού. Οι φυλακές, σύμφωνα με τα σχέδια του υπουργείου, θα χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες. Στα ήδη υπάρχοντα καταστήματα κράτησης τύπου Β θα προστεθούν τα καταστήματα κράτησης τύπου Α, που θα στεγάσουν τα αδικήματα του λευκού κολάρου (χρεοφειλέτες και ελαφρά παραβατικότητα), και οι τύπου Γ, που θα αποτελέσουν τις σύγχρονες πειθαρχικές φυλακές.

Οι φυλακές τύπου Γ, που στην ουσία θα αποτελέσουν μια «Κέρκυρα» υψηλής τεχνολογίας, θα λειτουργούν με ειδικό σωφρονιστικό κώδικα και όσοι κρατούνται σε αυτές δε θα έχουν δικαίωμα άδειας ή αναστολής, οι επικοινωνίες θα περιορίζονται, θα ελέγχονται και ενδεχομένως θα λογοκρίνονται, ο κρατούμενος θα μένει στο κελί μόνος του επί 23 ώρες το 24ωρο, στερούμενος οποιαδήποτε δημιουργική δραστηριότητα, ανθρώπινη επαφή και αλληλεπίδραση, καταδικασμένος στην απόλυτη απραγία. Μια φυλακή μέσα στη φυλακή. Ένας τύπος φυλακής για την κατάργηση του οποίου τη δεκαετία του ’90 δόθηκαν σκληροί αγώνες, βασανίστηκαν εκατοντάδες κρατούμενοι και τσακίστηκαν δεκάδες κόκαλα. Μια μεσαιωνικού τύπου τιμωρία που στόχο έχει όχι τον σωματικό, αλλά τον πιο «πολιτισμένο» πνευματικό ακρωτηριασμό του τιμωρούμενου.

Σ’ αυτές τις φυλακές θα εγκλείονται όσοι κατηγορούνται ή καταδικάστηκαν με βάση τον «αντι»τρομοκρατικό νόμο, στελέχη του οργανωμένου εγκλήματος και όσοι «στασιάζουν οργανωμένα» κατά τη διάρκεια της κράτησής τους. Με αυτό το κτηνώδες μέτρο, τη δημιουργία πειθαρχικής φυλακής, και δεδομένων από τη μια των προβλημάτων λόγω υπερπληθυσμού και από την άλλη της προβληματικής ανεπάρκειας στη σίτιση, τη θέρμανση και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, η κυβέρνηση προσπαθεί να ελαχιστοποιήσει οποιαδήποτε πιθανότητα κινητοποίησης και διαμαρτυρίας εντός των τειχών για την καλυτέρευση των συνθηκών κράτησης, δημιουργώντας ένα ισχυρό φόβητρο. Η πιθανότητα να βρεθεί κάποιος κρατούμενος σε αυτές τις απάνθρωπες συνθήκες λειτουργεί ανασταλτικά προς οποιαδήποτε μορφή αντίστασης στις αυθαιρεσίες της σωφρονιστικής εξουσίας, συμπαρασύροντας προς το αυστηρότερο όλες τις φυλακές. Από την άλλη, είναι ένα μέτρο που προφανώς αποσκοπεί στην εξόντωση των πολιτικών κρατουμένων, στους οποίους θα εφαρμοστεί πιλοτικά.

Continue reading

8 Questions on Turkey

8 Questions on Turkey

 πηγή: Libcom.org

… και στην Τουρκία οι εκλογές θεωρούνται σημαντικές…

A short-ish interview with an Istanbul-based militant who has been active in the now nearly year old protest movement against Prime Minister Tayyip Erdogan and his AKP government.

Anyone who’s followed the situation in Turkey knew that although last summer’s demonstrations had died down by August, all it would take was a small spark to bring the masses back onto the streets.

On March 11th the death of Berkin Elvan – a 14 year old boy who died after spending nearly nine months in a coma after being bit in the head with a tear gas canister last June – provided the spark that has breathed life back into the movement. In response, Tayyip Erdogan’s AKP government has continued its harsh repression of protesters. And now, with an election coming this week, the Turkish state has moved to ban Twitter across the country.

To gain some perspective on this situation, Yusuf Cemal has kindly agreed to answer some questions about what’s happening on the ground. Yusuf is an IWW member based in the Besiktas neighborhood of Istanbul and has been involved in the protests since they first broke out in June of last year.

What follows is a slightly edited transcript of an email conversation that took place over the weekend of 22nd and 23rd March.

The latest news is that Erdogan has banned, or at least placed major restraints, on Twitter. Why has he done this?

This banning is not related to protests against him directly. Erdogan fears something else. He doesn’t think that Gezi damaged his power. He doesn’t think that the 17th December corruption investigations damaged his power either.

Continue reading